Veel mensen verlaten een grote groepsles pilates met het gevoel dat ze ‘iets gedaan hebben’, maar kunnen moeilijk uitleggen wat ze geleerd hebben. Dat ligt niet aan jou. Het is een structureel probleem: als één instructeur tegenover zo’n twintig lichamen staat, wordt de aandacht die ieder nodig heeft voor precieze bewegingen zo verdund dat de les maar beperkt nut heeft.
Er bestaat geen gerandomiseerd gecontroleerd onderzoek dat een Reformer-les met twintig mensen direct vergelijkt met een les met vijf. Het betoog hieronder verzint zo’n onderzoek niet. Het verbindt de manier waarop wetenschappelijke literatuur pilates definieert met gevestigde principes van motorisch leren, en vraagt dan wat die principes betekenen als de groep richting de twintig gaat.
Wat pilates vraagt
Pilates is geen cardioles waarin je meedoet wat je ziet. Een systematische review van wetenschappelijke definities beschrijft het als een body-mindmethode die de nadruk legt op kracht, core-stabiliteit, flexibiliteit, spiercontrole, houding en ademhaling.1 Historische en filosofische beschrijvingen van de methode zetten precisie en controle centraal, niet het herhalen van vormen.2
Als controle en precisie het doel zijn, is elke herhaling een leerpoging. Leerpogingen verbeteren een vaardigheid alleen als je genoeg informatie krijgt over jouw poging: kantelde je bekken, paste de veerweerstand bij je vermogen, sloop er een compensatie in? Zonder die informatie kan oefenen fouten net zo goed inslijpen als vaardigheid opbouwen.
Wat motorisch leren nodig heeft
Onderzoek naar motorisch leren ziet aanvullende feedback (informatie over de uitkomst of kwaliteit van een beweging die je zelf niet zou hebben) als een van de belangrijkste factoren bij het aanleren van vaardigheden.3 Het challenge-pointmodel van Guadagnoli en Lee gaat nog verder: leren hangt af van een optimale hoeveelheid bruikbare informatie uit je eigen uitvoering. Te weinig informatie remt het leren; te veel ook.4
Feedback is niet alleen informatief. Overzichtsstudies naar factoren die motorisch leren beïnvloeden laten zien dat feedback ook een motiverende werking heeft, die bepaalt hoe goed mensen leren en volhouden.5 Een algemene aanwijzing die door de zaal wordt geroepen (‘span je core aan’) is iets anders dan kennis over jouw uitvoering. Het eerste geeft misschien het gevoel van instructie; het tweede is wat motorisch leren nodig heeft.
Eerlijkheid vraagt om een nuance. Klassiek onderzoek naar kennis van resultaten waarschuwt ook dat voortdurende externe feedback als sturing kan werken: de uitvoering ziet er beter uit zolang de instructeur erbij is, maar het leren lijdt eronder zodra die sturing wegvalt.3 De stelling hier is dus niet dat meer praten altijd beter is. De stelling is dat een les met twintig mensen doorgaans te weinig individuele informatie geeft (het omgekeerde probleem van te veel sturing), en het challenge-pointmodel voorspelt dat te weinig informatie niet optimaal is om te leren.4
Waarom een les van zo’n twintig mensen daarvoor zakt
Reken de aandacht maar eens uit. Eén instructeur, ongeveer twintig deelnemers en (zeker op de Reformer) veren, banden, voetstangen en sledestanden die allemaal visueel gecontroleerd moeten worden. De minuten om één persoon te observeren verdampen. Tijdige, individuele kennis over je uitvoering wordt zeldzaam. Compensaties blijven ongecorrigeerd. Het uur gaat voorbij, maar de vaardigheid die je meeneemt groeit niet in verhouding tot het zweet.
In zo’n setting krijg je niet de aandacht die je nodig hebt. De les kan nog steeds sociale energie, muziek of een gevoel van gemeenschap bieden. Dat zijn echte voordelen. Maar ze vervangen niet de feedbackomstandigheden die de theorie van motorisch leren koppelt aan zinvolle vooruitgang in vaardigheid.345
Voor wie een grote groep nog wel past
Een grote groep kan geschikt blijven als je vooral let op betaalbaarheid, kennismaking met basisbewegingen of sociale motivatie, en als je je verwachtingen daarop afstemt. Het is een minder goede keuze als je doel techniek is, revalidatie van een specifiek bewegingspatroon, veilig opbouwen op apparatuur met veren of meetbare verbetering van controle: precies de eigenschappen die pilates in de wetenschappelijke literatuur definiëren.12
Kleinschalig trainen bij PT7
Bij PT7 Amsterdam (Van Baerlestraat 76C, Museumplein) hebben groepslessen maximaal vijf deelnemers. Die grens is bewust: zo blijft er genoeg tijd om te observeren voor individuele correcties, de keuze van de veren en een opbouw die bij elk lichaam past. Heb je nog intensievere begeleiding nodig, dan zijn er privésessies.
Teams van zo’n twintig mensen vragen we niet om als één megales te trainen. Zakelijke en groepsboekingen organiseren we in rondes van kleine groepen in de studio, of als matlessen op locatie op het werk. Zie onze pagina Voor bedrijven.
Wil je pilates waar je echt iets van leert, niet alleen een gevuld uur? Boek een les in een kleine groep of een privésessie, of lees meer over Reformer pilates aan het Museumplein.
Bronnen
- Wells, C., Kolt, G. S., & Bialocerkowski, A. (2012). Defining Pilates exercise: A systematic review. Complementary Therapies in Medicine, 20(4), 253–262. https://doi.org/10.1016/j.ctim.2012.02.005
- Latey, P. (2001). The Pilates method: History and philosophy. Journal of Bodywork and Movement Therapies, 5(4), 275–282. https://doi.org/10.1054/jbmt.2001.0237
- Salmoni, A. W., Schmidt, R. A., & Walter, C. B. (1984). Knowledge of results and motor learning: A review and critical reappraisal. Psychological Bulletin, 95(3), 355–386. https://doi.org/10.1037/0033-2909.95.3.355
- Guadagnoli, M. A., & Lee, T. D. (2004). Challenge point: A framework for conceptualizing the effects of various practice conditions in motor learning. Journal of Motor Behavior, 36(2), 212–224. https://doi.org/10.3200/JMBR.36.2.212-224
- Wulf, G., Shea, C., & Lewthwaite, R. (2010). Motor skill learning and performance: A review of influential factors. Medical Education, 44(1), 75–84. https://doi.org/10.1111/j.1365-2923.2009.03421.x
